เพิ่งรู้ว่าเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องใช้ชีวิตลำพังฟ้าทุกเช้ามันอ้างว้างตั้งแต่เธอจากไปชีวิตต้องเดินก็รู้แต่ไม่รู้จะเดินเพื่อใครดาวบนฟ้าคว้ามาได้ใครจะร่วมชื่นชมยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้าเธอสบตากับฉันบ้างหรือเปล่าคิดถึงเธอคนที่ดีที่สุดถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสายยังคงรักเธอเธอได้ยินฉันไหมอยู่แห่งไหนหัวใจมีแต่เธอเพิ่งรู้เมื่อก่อนมันหวานเมื่อเธอนั้นไปไกลลับตาใช่ทั้งสองมือไขว้คว้ายังไม่มีค่าไดห้องน้อยของเธอกับฉันเมื่อก่อนนั้นมันดูแคบไปเพิ่งจะรู้มันกว้างใหญ่เกินจะนอนคนเดียว